Bugün, yalnızca büyük bir devlet adamının aramızdan
ayrılışını değil; çocukluğundan son nefesine kadar hayatını milletinin
bağımsızlığına, özgürlüğüne ve geleceğine adamış eşsiz bir mücadelenin
sahibini, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, ebediyete intikalinin 88. yılında derin
bir özlem, sonsuz saygı ve minnetle anıyoruz.
1881 yılında Selanik’te dünyaya gelen küçük Mustafa, henüz
çocuk yaşta babasını kaybetmenin acısıyla tanıştı. Hayatın zorluklarını erken
yaşlarda öğrendi. Ancak karşılaştığı hiçbir güçlük onun öğrenme azmini,
kararlılığını ve ideallerini ortadan kaldıramadı. Selanik’ten Manastır’a,
oradan İstanbul’a uzanan eğitim hayatında yalnızca iyi bir asker olmayı değil,
milletinin içinde bulunduğu koşulları anlamayı ve ülkesinin geleceğini
düşünmeyi de kendisine görev edindi.
Onun yaşamı, kişisel başarıların ötesinde, bir milletin
kaderini değiştirme sorumluluğunu üstlenen bir insanın hikâyesidir.
Trablusgarp’ta, Çanakkale’de ve Millî Mücadele’nin
cephelerinde gösterdiği cesaret, yalnızca askerî dehasının değil, vatanına
duyduğu sarsılmaz bağlılığın da göstergesidir.
Çanakkale’de milletinin bağımsızlığı uğruna en ön safta
mücadele eden Mustafa Kemal, Anadolu’nun işgal altında olduğu, umutların
tükenmeye başladığı günlerde de teslimiyeti kabul etmedi.
19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıktığında önünde hazır bir zafer
değil; işgal altındaki bir vatan, yorgun bir millet ve belirsizliklerle dolu
bir gelecek vardı.
O, bütün bu zorluklara rağmen milletine inandı. Gerektiğinde
askerlik mesleğinden ayrılmayı, sahip olduğu makam ve güvencelerden vazgeçmeyi
göze aldı. Çünkü onun için hiçbir unvan, hiçbir makam ve hiçbir kişisel
gelecek, milletinin bağımsızlığından daha değerli değildi.
Sakarya’da, Dumlupınar’da verilen mücadele yalnızca
toprakların kurtuluşu için değildi. Bir milletin yeniden ayağa kalkabilmesi,
kendi kaderini tayin edebilmesi ve gelecek nesillerin özgür bir ülkede
yaşayabilmesi içindi.
Ve o, askerî zaferlerle yetinmedi.
29 Ekim 1923’te Cumhuriyeti ilan ederek savaş meydanlarında
kazanılan bağımsızlığı millet egemenliğiyle taçlandırdı. Eğitimi, bilimi,
çağdaşlaşmayı ve kadınların toplumsal hayata katılımını Cumhuriyetin temel
hedefleri arasına yerleştirdi.
Atatürk, yalnızca yaşadığı dönemi değiştirmedi; kendisinden
sonra doğacak milyonlarca çocuğun kaderine de dokundu.
Onun büyüklüğü, sadece kazandığı savaşlarda değil;
savaşların ardından barışı, yıkımın ardından yeniden inşa etmeyi, karanlığın
karşısında aklı ve bilimi savunmasındadır.
Üstelik hayatının son dönemlerinde dahi bu sorumluluk
duygusundan uzaklaşmadı. Sağlığı giderek bozulurken Hatay meselesiyle yakından
ilgilenmeye devam etti. Hastalığına rağmen 1938 yılında Mersin ve Adana’ya
giderek askerî birlikleri denetledi. Kendi sağlığını ve dinlenme ihtiyacını
geri plana iterek ülkesinin meselelerini takip etmeyi sürdürdü.
10 Kasım 1938 sabahı saat 09.05’te Dolmabahçe Sarayı’nda
hayata gözlerini yumduğunda, geride yalnızca bağımsız bir devlet değil; bir
milletin yeniden kazandığı özgüveni, Cumhuriyeti, devrimleri ve gelecek
nesillere bırakılmış büyük bir sorumluluğu vardı.
Bir insanın kendi ömrünü aşan en büyük eseri, kendisinden
sonra gelenlere açtığı yoldur. Atatürk, bizlere işte böyle bir yol bıraktı.
Bugün ben, Cumhuriyetin yetiştirdiği bir Türk kadını olarak,
bu ülkenin bir kadın mühendisi olarak ve Sakarya’nın en büyük ilçesi
Adapazarı’nda ilçe başkanlığı sorumluluğunu taşıyan bir kadın olarak, hayatımın
her aşamasında onun mücadelesinin izlerini görüyorum.
Benim eğitim alabilmemde, mesleğimi yapabilmemde, siyasette
söz sahibi olabilmemde ve toplumsal yaşamın her alanında eşit bir birey olarak
var olabilmemde, Atatürk’ün açtığı yolun ve Cumhuriyet devrimlerinin çok büyük
bir payı vardır.
Bu nedenle ona duyduğum minnet, yalnızca tarihimizin büyük
bir liderine duyulan saygı değildir. Bu minnet, hayallerimi
gerçekleştirebilmemin önünü açan, bana kendi geleceğimi belirleme hakkı tanıyan
Cumhuriyetin kurucusuna duyduğum derin bir vefa borcudur.
10 Kasım, bizim için yalnızca yas tutma günü değildir.
Mustafa Kemal Atatürk’ün ne şartlarda mücadele ettiğini, nelerden vazgeçtiğini
ve bizlere nasıl bir ülke emanet ettiğini yeniden hatırlama günüdür.
Bugün bizlere düşen görev; onun hayatı boyunca gösterdiği
fedakârlığı anlamak, Cumhuriyetin değerlerini korumak, kız çocuklarının hayallerini
özgürce gerçekleştirebildiği, gençlerin geleceğe umutla bakabildiği, aklın ve
bilimin yol gösterdiği bir Türkiye için sorumluluk üstlenmektir.
O, kendi hayatından çok milletinin yarınlarını düşündü.
Bizler de onun emanetine, yalnızca sözlerimizle değil, çalışmalarımızla ve
Cumhuriyete bağlılığımızla sahip çıkmalıyız.
Aramızdan ayrılışının 88. yılında, başta Cumhuriyetimizin
kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu vatanın bağımsızlığı için
mücadele etmiş bütün kahramanlarımızı rahmet, saygı ve sonsuz minnetle
anıyorum.
Sen ömrünü bu millete adadın Atam. Bizler de bize emanet
ettiğin Cumhuriyeti, gösterdiğin aydınlık yarınlara taşıma sorumluluğunu daima
yüreğimizde taşıyacağız.
Ruhun şad olsun Büyük Atatürk.